Κάπου χαμηλά και βρώμικα.

Είσαι μια μάζα απωθημένα κι ένα περιτύλιγμα να τα κρατάει πρόχειρα μη σκορπήσουν. Όσες φορές πήγες να σηκωθείς ευτυχισμένος, τόσες έμεινες αγκαλιασμένος με το χώμα να χαζογελάς στη σκέψη πως μια μέρα, θα. Και πάντα ήτανε κάποιος εκεί να χειροκροτήσει νυσταγμένα, ή να γελάσει, ή να βρίσει, ή να σε πηδήξει ενοχικά και βιαστικά μην τον δει κανείς, ή έστω να ‘ρθει για να φύγει για να μπορείς να κλαις ουρλιάζοντας πως έφυγε και να θυμάσαι στα κρυφά πως ήρθε. Δεν κατηγορείς κανέναν τους. Εσύ τους καλούσες με την ελπίδα πως αν κατάφερνες να τους ακουμπήσεις, θα ‘μενες  χαραγμένος κάπου. Πως γέννησες τόση σχιζοφρένεια χωρίς ούτε ένα σπέρμα στεναχώριας; 

Ωραίος βούρκος! Ποιος σου τον χάρισε; 

Ένας μοναδικός.

Ηλίθιε. Κανείς δεν είναι μοναδικός εδώ που γεννήθηκες. Όλοι είναι κυκλοθυμικοί, όλοι είναι καλλιτέχνες, όλοι έχουν περίεργες συνήθειες κι όλοι είναι άρρωστοι. Κανείς δεν καταλαβαίνει κανέναν και ο καθένας κρυφά χαίρεται που είναι τόσο δυσνόητος. Κι εσυ διάλεξες μερικά καλλιτεχνικά τικ, μερικά ερωτεύσιμα ελαττώματα και άρχισες να συστήνεσαι  με το καλλιτεχνικό σου. Προσποιείσαι ένα δήθεν μυστήριο επειδή γοητεύεσαι απ’την αντανάκλαση του στα μάτια εκείνων που γοητεύονται από σένα. Και είσαι τόσο υγιής που θες να πεθάνεις. Θα θελές να χες και τα δυο σου πόδια σπασμένα, να χες ουλές στο πρόσωπο και να κουβαλάς μερικούς τόνους ψυχασθένειας μήπως και οι πληγές σου στάξουν έμπνευση. Αλλά φοβάσαι να σπάσεις, φοβάσαι να χαρακωθείς και δεν γεννήθηκες τρελός. Κι όταν τυχαίνει και σκοντάφτεις και το δέρμα σου τρίβεται στο χώμα, χώνεις τα νύχια σου βαθιά στην πληγή, τη γδέρνεις,  την ξεχειλώνεις κι εύχεσαι να σου δώσει κάτι παραπάνω από αίμα. 

Το μόνο που σου έμεινε τώρα που μεγάλωσες αρκετά και βεβαιώθηκες πως δεν θα γίνεις τίποτα παραπάνω από το κοινό τίποτα, είναι να μην αφήσεις κανέναν να καταλάβει πόσο απλοϊκός είσαι στο βάθος σου, να κατακρεουργήσεις την επιφάνεια σου και συνεχίσεις να προσποιήσαι την ίδια μοναδικότητα με την ελπίδα πως κάποιος θα σε χειροκροτήσει.  Μια μέρα θα καταλάβεις πως δεν σε ξέρει κανείς κι όχι γιατί δεν σε κατάλαβε, αλλα γιατί δεν συστήθηκες ποτέ με τ’ όνομα σου.

Μόνο για σήμερα.

Δε θέλω μουσική σήμερα. Οι μπαλάντες με γαμάνε και τα χαρούμενα τραγούδια ακούγονται ειρωνικά και με γαμάνε περισσότερο. Θέλω ησυχία, ν’ ακούω τις μπότες των περαστικών στα νερά και τους υδρατμούς που βγαίνουν απ’ τα στόματα τους χωρίς ν’ ακούω τι λένε, ν’ ακούω το χιόνι μπερδεμένο μ’ αέρα, το νερό στους σωλήνες μέσα στους τοίχους και τα δάχτυλα μου στο πληκτρολόγιο. Θέλω θνητούς ήχους, πραγματικούς και αμοντάριστους, να μην ακουμπούν τίποτα μέσα μου, να μη μπερδεύουν τη σκέψη μου, να μην υποβοηθούν τη μαζοχιστική μου μανία για κατάθλιψη. Να πάει να γαμηθεί και η μουσική σήμερα. Ακόμα και τα πιο ωμά λόγια του πιο ειλικρινή ανθρώπου σε συνδυασμό με την πιο αληθινή μελωδία, βγάζουν μία αρμονία απίστευτη για το μυαλό μου σήμερα. Και δε θέλω τίποτα απίστευτο, υπέροχο, μεγαλοπρεπές, θαυμάσιο, ιδιοφυές… Θέλω μόνο να ‘ναι ωραίο. Και μόνο σήμερα θα ‘ναι ωραίο. Όλες τις άλλες μέρες θα ‘ναι ωραία η μουσική.

Κοινώς, συγνώμη.

Είναι μερικές μαλακίες που γίνονται ασυνείδητα. Κάτι ώρες που έιναι καποιος δίπλα σου, του λες μια ιστορία και μετά πετάγεται πάνω αλαφιασμένος και ουρλιάζει ένα όνομα. Στιγμές σαν κι αυτές που σκέφτεσαι πως είναι αδύνατον να τις έχεις ζήσει, πως είναι αδύνατον να ήσουν ζωντανός και σκεπτόμενος την ώρα που τις διέπραττες, που δεν ξέρεις αν εκτιμάς τ’ότι ήσουν ειλικρινής ή αν σιχαίνεσαι τ’ότι ήσουν μαλάκας.

Και μετά σκέφτεσαι το χρόνο. Και προσεύχεσαι να γίνει υλικός μόνο για πάρτη σου, να μπορέσεις να τον κρατήσεις στα χέρια σου, να τον σαπίσεις στο ξύλο το γαμιόλη μέχρι να ξεχάσει εκείνη τη γαμημένη στιγμή που στα γκρέμισε όλα, που σε μολύνει και θα σε μολύνει ακόμα και μετά από χρόνια που θα τη σκέφτεσαι και θα γελάς με τα παιδιά σου. Θα γελας? Εσύ νομίζεις πως θα γελάω? Αμφιβάλλω με την καρδιά μου, αλήθεια σου λέω, κι ας ξέρω πως κάνω λάθος. Θα θυμάμαι και θ’αναρωτιέμαι εκείνο το πουστικο ‘’και αν δεν είχε γινει έτσι;’’ και θα χτίζω μια ζωή άλλη με ερωτηματικά. Και φυσικά σκέφτεσαι γελώντας πως σιγα μη μ επηρέασε εκείνη η μία στιγμή πιο πολύ απ’ότι επηρέασε εσένα.Πόνεσες και πονάς, το ξέρω. Αλλα ναι. Ναι γαμώτο, μ’επηρέασε, όλες οι στιγμές του κόσμου μ’επηρεάζουν αλλά δε μιλάω γιατί όλοι προλαβαίνουν και παίρνουν τις στιγμές για δικές τους κι αν μιλήσω είμαι εγωήστρια και άπλειστη. Μ’επηρεάζουν όλα τα δευτερόλεπτα σ’οποιας χώρας το ρολόι κι αν είναι. Κι όλες οι στιγμές του κόσμου, ναι κι αυτές. Πόσο μάλιστα η δική μας, που ήταν αληθινη στιγμή από τις λίγες, που μιλούσαμε με σιωπές και πηδιόμασταν σα να μισιόμαστε. Χέστηκα τι λες, χέστηκα κι αν με διαβάζεις τώρα και σου ακούγομαι σαν κακομαθημένο. Κάποτε πρέπει να μάθω να μιλάω με ειλικρίνεια χωρίς ρομαντικές βιτρίνες, εσύ μου το μαθες αυτο. Ορίστε και η πράξη λοιπόν. Με νοιάζει πιο πολύ απ’όσο νομίζεις, σκέφτομαι τη στιγμή εκείνη κι ας μην μ επηρεάζει όπως λες. Επηρεάζει εσένα, τον τρόπο που με σκέφτεσαι, τον τρόπο που μου μιλάς, επηρεάζει κι εμένα κι εσένα και το διάστημα κι όλους τους γαλαξίες μου.

Σε θέλω τόσο που μου ρχεται να σπάσω τους τοίχους, να κλεψω τα πορτοφόλια των γονιών μου και να χωθώ στην πρώτη πτήση που θα βρω. Κι ας μην είναι για τη χώρα σου, ας είναι για όπου να ναι. Να μαι απλα σε μία πτήση να ξέρω πως δε με βρίσκει κανεις, ούτε καν εσύ. Να σκέφτομαι στον αέρα και να μην μ ακούει τίποτα στη γη. Ούτε κι εσύ. Να μαι κάπου. Οπουδήποτε που δεν είναι εδώ είναι πιο κοντα σου.

Σε θέλω τόσο που κοίτα τι γράφω!

Παρεξήγησε με όσο θες, εγω πονάω. Μακάρι να πονούσα μόνο από την έλλειψη, σεξουαλικη, οπτική, ακουστική κλπ. Μακάρι να ταν μόνο αυτά. Αλλα πονάω κι από φόβο. Ναι, φοβάμαι πως θα μ’αφήσεις κι ας είπες πως δεν ακούς κανέναν. Ακούς, εγω αυτό πιστεύω και ας πιστεύω περισσότερο εσένα. Και θ’ακούς για πάντα και τα πάντα και τους πάντες κι ότι ακούγεται. Φοβάμαι ότι θα μ αφήσεις γιατι δεν ειμαι και καμια γκομενάρα ούτε βυζάρες έχω ούτε καν το χρόνο να σου δείξω το μυαλό μου εξ αποστάσεως και να σε μαγέψω με το πόσο ώριμη είμαι για τα 19 μου χρόνια. Ωριμότητα που μπορώ να πουλήσω μόνο μέσω skype. Από κοντά είμαι ηλίθια και κοντή. Και είναι κι αυτή η ρουφιάνα η απόσταση που δε μ’αφήνει να σε φιλήσω και να σε κάνω να ξεχάσεις την γαμημένη εκείνη στιγμη και να δεις πόσο φροντίζομαι για σένα, πόσο προσέχω, πόσο αλλάζω, πόσο πηδάω το είναι μου και τα σωψυχά μου για σένα. Γαμιέμαι για σένα, μ’ακους?

Το ξέρω πως με θες πιο πολύ απ’όσο ξέρω αλλά άσε με να ξεσπάσω γιατί θα τρελαθώ εδω που είμαι.

Θα τρελαθώ οπουδήποτε κι αν είμαι που δεν είναι εδώ και για σένα.

Μια πουτάνα απ'τα παλιά

Ψιθυρίζει στ'αυτί σου τόσο σιγανά

ίσα να τ'ακούσει το υποσυνείδητο

Γλείφει το χαμόγελό σου

Δαγκώνει τα ρήγη σου

κι εσύ μαζοχίζεσαι και ικετεύεις

Είναι αυτή που αποτυπώνεις στο μυαλό

Κι ο νους βγάζει αντίγραφα όλο και πιο αλλοιωμένα

Τρέφεται μ'αυτά τις νύχτες και διψάει

Και τις μέρες τ'αναζητάει στο λαιμό της.

Αυτή το ξέρει και σ'αγγίζει λίγο

Ίσα ίσα να εκραγείς. 

Μια μέρα

Θα σ'αρπάξει απ'τις φλέβες

Κάθε ερωτισμός θα χυθεί απ'τα νύχια της στο χώμα

Δε θα προλάβεις να πανικοβληθείς

Θα σ'αφήσει στραγγιγμένο και απορημένο κι άγευστο στο πάτωμα

με τα χείλη σου να μοιάζουν άδεια

Θα 'σαι παγωμένος αλλά ζωντανός

Τόσο ώστε να μυρίσεις την ίδια σου την αποσύνθεση

Κι αυτή θα σηκωθεί

Θα αφήσει τον αέρα να ξεπλύνει τα πνευμόνια της

Θα αναπνεύσει το οξυγόνο διάφανο

και θα το φτύσει κόκκινο και υγρό.

Καθαρή κι ευτυχισμένη

Θα κλαψει πάνω απ'το κουφάρι σου

Μέχρι να τη λυπηθεί ο επόμενος πειρασμός.

Μύθος

Ζαλίζεις επίτηδες το κεφάλι σου, το κουνάς πέρα δώθε και μετά σταματάς απότομα και παρατηρείς τις σκέψεις σου να χτυπιούνται στα τοιχώματα του. Σε βολεύουν οι θαμπές εικόνες. Δεν έχουν λεπτομέρειες, ούτε γωνίες, ούτε ονόματα. Κι αυτή τη ζάλη την ερωτεύεσαι, την αναπνέεις και μένεις δούλος των σπασμών της μέσα στα πνευμόνια σου, στον εγκέφαλο σου, στις φλέβες. Τη νομιμοποιείς, την μελετάς σε βάθος τυφλά. Τη δικαιολογείς με διατριβές υποκειμενικές και ουρλιάζεις υστερικά δεξιά κι αριστερά με βλέμμα υπεροψίας για να μας πείσεις. 

Να μας πείσεις; Εσύ; Πως; Γελάς με βοηθήματα.. Κι αύριο με χημείες θα γελάς πάλι και θα μου πουλάς ιστορίες ανδρείας και ηδονοπλασίες για γυναίκες με πρόστυχα παρατσούκλια. Γελοίε. Κάποτε δεν τα 'χες ανάγκη αυτά, σου έφτανε η καθαρότητα σου. Ντρεπόσουν με ειλικρίνεια, φοβόσουν με ειλικρίνεια. Τώρα αν φοβηθείς πανικοβάλλεσαι και θεατρινίζεις λες και έχεις ξεπεράσει την ανθρωπότητα και τα θνητά αισθήματα είναι για τους επίγειους. Σα να έχεις την αίσθηση πως όλος ο κόσμος σε θαυμάζει ήδη και φοβάσαι μη σε ρίξουν απ'το βάθρο σου αν τσαλακωθείς.

Τσαλακώσου. Όπως παλιά. Μην αφήνεσαι. Μην θεοποιείς την πτώση σου σ' εμένα γιατί ακόμη κι αν σε πιστέψω, στο χώμα θα σκάσεις θνητός.

Ήρεμο

Να πεθάνουν ολα
Να πεθάνουνε τα χρώματα
και ο ουρανός να γίνει πάτωμα
Να χωθούν τα αστέρια σε τάφους
και να λάμπουν στη λάσπη
Να γεννιούνται οι ανθρωποι νεκροί
Και ν'αναπνέουν στις κηδείες τους
Να βρέχει βροχή καυτή
να καίει τα σώματα και τα τσιμέντα
Να ματώνει η σάρκα απο αγάπη
Και να πεθαίνουν οι εραστές.
Ότι ζηλεύω να πεθάνει
Ότι κινεί το μάτι μου να πεθάνει
Ότι πατώ,
ότι μ'ερεθίζει,
ότι αναπνέω,
ότι διαβάζω,
ότι θυμάμαι,
ότι χρωστάω,
ότι μπορώ...
Ότι υπάρχει και μ'ακουμπάει
ότι υπάρχει και με κεντρίζει.
Να πεθάνουν όλα αφου δεν είσαι εδώ.
Δεν αντέχω να πεθαίνω μόνη.